Trenger du jobb? Oktoberpoeten etterlyser oversettere

Oktoberpoeten Finn Øglænd.

(Dagbladet.no): - For det meste junk, sa Finn Øglænd om diktene i Diktkammeret i et intervju forrige måned.

Da hadde det kommet fram at den etablerte forfatteren hadde blandet sine dikt innimellom «amatørenes». Flere reagerte på uttalelsen, og nå som Øglænd er kåret til oktoberpoet, modifiserer han seg:

- Jeg er mer glad i DK enn jeg av og til gir uttrykk for og forstår hvis noen føler seg litt snurte over det forrige intervjuet. Jeg beklager at det var litt surt eller arrogant, skriver han.

Han vil ha med «en skikkelig hjertelig takk» til de gode leserne på DK. Men ikke nok med det:

- Jeg har også lyst til å etterlyse folk jeg kan samarbeide med om gjendiktninger fra litt sære språk, så som ungarsk, polsk, serbokroatisk, litauisk og så videre. Jeg trenger noen som kan lage råoversettelser og kan ikke love utgivelse, men det er en mulighet. Pluss at dette er jo gøy, mener han.

Oktoberdiktet «Oskas område» har han skrevet med signaturen ducato.

- Ducato er med dette er død og begravet, men leve hans navn. Nå må jeg finne meg et nytt nick, sier Øglænd.

Les oktoberdiktet:

«Oskas område»

Det pinlege med å dø: Oska som etter kvart lever sitt eige liv, alt som kjem att og fortel dei same historiene om synd og tilgjeving, oskas eigne, strenge samfunn. Kvitring frå fuglar, klokkeslag frå kyrkjer, den same flyten i tida og elva, dei same blussande roser som misser sine kronblad, den same piskinga frå tilfellet, dei same tomme løftene om evig liv, dei same trappestega å gå for å nå den høgaste eksistensen. Oske, du veit alt dette. Eg høyrer sukket ditt, lengten etter bløming og perfeksjon. Oske, du seier: Kunne eg vore røyk som steig frå ei pipe, eller snakke liksom vatn eller trille liksom eit hjul.


Les juryens kommentar:

«Oskas område» er eit av desse nærast sjamanistiske innlevingsdikta, der ein får følgje med diktas stemme inn i den store sirkelen. Den sirkelen der alt går frå det eine til det andre i eit uendeleg krinslaup. Men det startar likevel ut med eit svært menneskeleg og litt audmjukt, ja, kanskje nesten skamfullt, utgangspunkt:

Det er så mykje som er pinleg ved å døy; ein går vidare i oska sitt krinslaup, oska sitt strenge samfunn. Og det er ei flott formulering: «Oska sitt strenge samfunn»!

Men så slår diktet brått og overraskande over i liv og lyd og bløming. For like brått å koma ned igjen til ei nedskrapt eksistensiell erkjenning av å vera overlatt til tilfellet og tome løfter om evig liv. Samstundes merker lesaren at me eigentleg nettopp vert presentert for eit æveleg liv, eit krinslaup som aldri sluttar, og det oppstår dermed noko dobbelt i teksten. Så vender diktet si røyst seg mot oska i direkte tale, og diktaren får fram at det som heile tida og alltid ser ut til å vera den felles plaga for det som er plaga, er lengten etter å vera noko anna enn det ein er.

Til og med oska ville heller vore røyk, vatn eller eit trillande hjul. Og det store hjulet rullar vidare med oss alle i sin runddans av endring, av tilinkjesgjering og oppståing.

For juryen,

Helge Torvund

ERTET PÅ SEG MEDPOETER: Den etablerte forfatteren Finn Øglænd er oktoberpoet sammen med <a href=\'http://www.dagbladet.no/kultur/2006/11/10/482552.html\'>Kjetil Aakenes</A>. Øglænd beklager nå enkelte uttalelser i <a href=\'http://www.dagbladet.no/kultur/2006/10/20/480420.html\'>dette intervjuet</A>.