Vinden i eksil

Ei usentimental diktsamling med humanistisk kraft og poetisk venleik.

BOK: Mansur Rajih er attende med ein poesi som har noko å fortelja oss frå den som er her, men gjerne skulle vore ein annan stad. Rajih kom til Stavanger i 1998 som fribyforfattar med si kone Afrah. Ein son har dei fått, og to sterke diktsamlingar har det vorte. Den førre boka, «Horoskop: Fengsel? Horoskop: Kjærleik» (2000), inneheldt inderlege dikt forma i fengselet i Jemen, der han sat i 15 år, men samstundes var dikta fylte av ein levande kjærleik. Dei nye dikta er annleis, sjølv om me lett kjenner igjen det personlege grepet til den kyndige poeten med sitt medlevande blikk. «Ditt blikk er min flamme» heiter det i «Dialog».

Det absurde i det å vera omgitt av vennar i eit anna land enn der ein gjerne ville vore, pregar mange av dikta. «Hjarta er oppete av lengt.» Og bare vennar er det vel heller ikkje å møta. «Eg er framand som noko umogleg.»

Mansur Rajih borar seg innover i kjenslene og i det han sansar og ser. Og han ser noko anna frå sin synsstad: «Eg ser det som desse menneska / ikkje ser / går einsam / Inger ser meg.» Han har med seg ei anna verd enn oss, og ser ut frå andre erfaringar. Han skriv om Jemen, om krig, om kjærleik og kvardag. Me merkar heile tida ein vilje til å koma lenger inn, lenger ut, ei uro, ein lengt. Men for all del, også gleda ved morgonen, ved kyss, og ved augene til sonen. Ja, her er òg eit storarta dikt om ei gjennomstrøymande, oppblussande bryllaupsnatt.

Først og fremst er det ei samansett diktsamling med ei nærast klassisk poetrøyst som skriv om grunnleggjande vilkår. Alt dette tek Obrestad vare på i gjendiktinga si. Me møter eit utsett menneske i ei utsett verd, der også det vakre har plass: «Dette er verda / Vakrare enn det me likar å vita / og meir skjør / Skjørare enn det me tåler.»