Yggdraliv. Quadra Natura 0011

Eit stort tenkt prosjekt tynga av si eiga bør.

BOK: Tre år etter debuten er Jakhelln her med bok nummer to. Denne gongen vinklar han mennesket gjennom Voluspá, norrøn mytologi og datateknologi.

Øgler med sverd

Men i Jakhellns oppfinnsame språkunivers oppstår det også figurar som har ein dåm av teikneserie eller science fiction over seg, samt noko så uvanleg i norsk lyrikk som nonnegriffar og øgler med sverd som er som skrivne rett ut av Hieronymus Bosch si biletverd. Når han så i tillegg får Microsoft til å verta ein gammal scooter som han riv i øyrene og sparkar i sida, ser ein spennet i denne poeten sin fantasi!

Stortenkt

Framleis er det noko vågeleg og stortenkt her, der det spreke og famnande i diktinga hans dominerer, men han klarer å øydeleggja ein del med ein veslevaksen arroganse som gjev seg utslag i uspennande spørsmål som: Hva leser du i Naturens bok? Og dette er symptomatisk for den største veikskapen ved dette prosjektet: ei undervurdering av lesaren og ei oppvurdering av forfattaren som nytenkjande, medan han med stor bravur nyttar rambukk på nedslitne dører som slår i vinden frå litteratursoga.

Eit avsnitt om granskaren Sigrid Metusalemdottir er døme på det verste i så måte. Alt på neste side kan han likevel få fram sitt poeng om skilnaden mellom nyansar og ei bipolar anten/eller-tenking på ein talande måte:

Språkhjulet sviver evig fordi det kan erstattes.

Hjulet ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ

er heretter skriftet ut med hjulet PÅ/AV.

Oppi alt det som fungerer fortettande og fantasiutviklande ved denne syntesen av humor og legender, myte og mangslungne sjangerøvingar, er det stadig ting som får meg til å stusse: uspennande ordspel på det velkjente øydelegg både for det som kjem etter og det som står framfor. Av intet vil intet bli til, siterer Jakhelln gammalmodig til slutt. Og av for mykje vert fort for mykje til.

Spennande

Men her er spennande stoff og avsnitt som får fram eit uvanleg språktalent, og han kan setja nye ord på samfunnet vårt og stadig vekk oppstår det medrivande sprelske eller groteske spegelbilete av menneskeleg dårskap. Jakhelln er også i stand til med nokre få linjer å skape ein suggererande vakker menneskeleg poesi:

Ingen tenker på tidens søvnløshet.

Jeg pløyer med røyk om morgenen,

Lemper stein med luftige hender.

Jeg skal dra herfra som en mørkhudet helt,

Omgitt av gasser som ligner meg selv,

Til hotellet hvor tiden kan sovne.