Frode Grytten

Den første setningen, det første avsnittet. Kanskje de viktigste linjene i ei bok. Men hvorfor ble det akkurat slik?

Forfatter: Frode Grytten Boka: «Dublin», Spartacus Forlag 2002 Begynnelsen: - Ærleg talt, seier tiggaren.- Eg er ingen tiggar.Mannen prøver å ta seg saman, men det går ikkje. Han ser ut som om han nettopp har ramla ned frå Halfpenny Bridge og svømt som ei rotte gjennom den skitne elva. - Kan de ikkje låne meg eit par pund? - Dersom du ikkje er tiggar, kva er du då? - Eg er politimann. Desse såra fikk eg under jakta på to bankranarar i dag tidlig.» Begrunnelsen: Favorittsporten i Dublin er å preike. Eg ville starte med ein preikesjuk dublinar. Ein som var både typisk og utypisk. Ein som kunne representere desse strålande taparane, dei som vrir sitt eige nederlag til seier, dei som dyrkar ulykkas poesi. Så blei det altså denne tiggaren som insisterte på at han var politimann, og at absolutt alle andre familiemedlemmer var politimenn. Ein tiggande politimann - opning god nok, spør du meg. hallgeir.opedal@dagbladet.no Glad i litteratur? Besøk Dagbladet.nos litteratursider!