Ingerid F.

Utdrag fra boka Kapittel 1.

Eg kom til Hallingdal med plastkofferten min i den eine handa og øskja med Skriftene i den andre. Turen opp den smale dalen og over fjellet hugsar eg ikkje mykje av, berre haustmånen som stod over berget i Hemsedalen og skremde meg. Han var raud. Eg har aldri sett maken til måne.

Eg kjende bussen kaste på seg då me runda ein sving. Sjåføren blunka fleire gonger, kanskje var han trøytt, kanskje skremdest han like mykje som eg ved synet av det merkelege gudsteiknet. Det eg hugsar, er at eg knepte hendene. At eg leitte etter Moses bak augneloka og tenkte: Slik var det nok å sjå den brennande tornebuska. Eg hogg tak i heilagkjensla, men ho var sleip og vreid seg mellom fingrane mine.

Sjåføren berre geispa langt, og med to fingrar tok han fram ein blenkjande kassett som han stappa i eit hòl framme ved rattet. Eg hadde høyrt om slike band, ein gong fann eg eit på teltplassen ved neset og stussa over kor stor lengd det var opprulla i ein slik liten ting. Eg minnest ikkje kva eg trudde det var, berre at eg drog alt bandet ut og spente det opp mellom trea i von om at straumen kunne kome gjennom det og gje lys til leikestova eg bygde meg under heggen. Far min fann det, og brende det utan eit ord bak fjøsveggen.

Brått kom det lyd. Eg stokk til, bøna vart hakka opp lik frosen vårjord. Men han smilte til meg, i alle fall vende han kort på hovudet og spurde om eg var trøytt.

Klokka på armen min viste litt over ni.

Bussen skulle vere i Gol om ein snau time.

Eg svara ikkje, eg visste ikkje kva eg skulle seie.

Var eg trøytt? Nei, augo stod stive, eg kunne knapt late dei att. Eg stira og stira på den raude månen, og kjende hårknuten gnisse mot setetrekket. Trøytt? Nei, ikkje trøytt. Eg kunne nesten ikkje hugse noka vaknare stund.

Så kva skulle eg vel seie til han? Han gløtta bort på meg då månen etter ein ny sving vart løynd bak fjella. Det vart lettare å møte augo hans då. Lyset i bussen var så rart, det skein i underleg grønt frå lamper framfor han. Eg forstod at desse klokkene viste tida, og farten me heldt gjennom dei sovande bygdene.

— Reiser du ofte denne vegen? sa han så.

Eg tenkte meg om endå ein gong.

Han meinte sikkert denne vegen — denne grå asfalttarmen av ei stripe, snora mellom aust og vest. Eg nikka sakte.

— Ja.

— Bur du i Gol?

Endå ein gong måtte eg tenkje meg om. I går budde eg ikkje her. I dag var eg på vegen, det visste han godt. I morgon ville eg kunne svare han ja.

Han strekte seg etter ei jakke medan han heldt rattet stødig med venstre handa. Han rota i lommene på jakka. Så sa han:

— Greitt at eg tek meg ein røyk? Det er berre oss i bussen, veit du. Og eg kjenner meg litt trøytt ... Det er ikkje bra å køyre om ein blir for trøytt. Det er elg her.

Eg såg på han. Han hadde verka snill. Milde augo i spegelen. Lys stemme, til mann å vere. Han hadde gjeve meg vekslepengane, og han hadde hender som var mjuke på utsida og hardare inni. Han såg ikkje ut til å gå djevelen ærend. Men han var alt i ferd med å rote ut ei flat pakke frå jakka si. Bussen slingra litt då han reiv av ei fyrstikk. Eg skvatt, elden mot andletet hans gjorde augneholene mørke. Det var ikkje noko meir å seie.

Han hadde ikkje valt denne vegen, han heller. Men han hadde styringa. Eg kunne lite gjere om han brått svinga oss begge i elva som no flaut mørk under kantsteinane.

— Eikredammen, sa han, og saug i seg.

Ei merkeleg lukt spreidde seg i bussen ganske snart. Eg forstod at dette var noko heilt anna enn pipa til Nære Far.

Eg sa:

— Røyken av deres pine stiger opp. Åpenbaringen, kapittel fjorten, vers elleve.

Då lo han lågt for seg sjølv, og humra litt medan musikken i radioen tagna:

— Du er jammen noko for deg sjølv, du. Er du ein slik smittianar, kanskje?

— Nei.

— Men du har lange skjørt. Ser ut som ei kjerring, gjer du, unge jenta!

— Ja, sa eg. Men eg forstod ikkje heilt spørsmålet.

Han nikka, og flirte litt. Som om han hadde meint alt saman som ein spøk.

Og så tagna han, smatta på den kvite avguden sin og lét meg be i fred til bussen stansa framfor ein jernbanestasjon.

Eg tok den tunge veska med bøkene i, og sette henne ved sida av bussen. Han rusa motoren. Eg gjekk inn att, og henta kofferten. Han vende andletet bort då eg stansa for å helse god natt.

No skulle det heilage livet byrje.